บทที่ 172

ยังไม่ทันจะเข้าห้อง เขาก็หยุดกึก มองดอกกุหลาบขาวบนโต๊ะน้ำชาอย่างเย็นชา

　　“ชอบดอกไม้เหรอ?” เขาถาม

　　ในความทรงจำเขาไม่เคยให้ดอกไม้ใครเลยสักครั้ง

　　หมิงซีไม่รู้จะพูดอะไร พึมพำว่า “แล้วแต่คน”

　　พูดจบเธอก็อยากจะกัดลิ้นตัวเอง

　　สีหน้าของฟู่ซือเยี่ยนก็พลันมืดมนลง

　　จริงๆ แล้วเธอไม่ได้ตั้งใจจะกระตุ้นเขา แต่...